Bir dönem herkes güçlü kadın olmak istiyordu. Sonra bir anda herkes sigarasını yanlış zamanda yakan, motel odasında camdan dışarı bakan, eyeliner’ı akmış kadınlara dönmek istedi. Pop kültüründe “sad girl” estetiği böyle yayıldı. Ve bunun soundtrack’ini büyük ölçüde Lana Del Rey yazdı.
Belki de çünkü melankoli, modern dünyanın en estetikleştirilebilir duygusu. Mutluluk fazla parlak, öfke fazla dağınık, neşe ise yeterince “cool” değil. Ama hüzün… Hüzün sinematik. Özellikle de güzel bir insan üzgünse.
İnternet bunu çok erken fark etti. Tumblr döneminden beri pop kültürünün en güçlü karakterlerinden biri “kırık ama güzel kadın” figürü. Dağılmış ama fotojenik. Yaralı ama seksi. Ağlıyor ama fonda vintage filtre var. Ve bu estetiğin merkezinde yıllarca aynı kadın oturdu: Lana Del Rey.
Lana sadece şarkı yapmadı; bir ruh hali sattı. Amerikan bayrakları, motel neonları, kötü adamlar, yaz sıcağı, kırmızı ruj, daddy issues ve yavaş çekim bir çöküş hissi. Onun müziğinde aşk genelde sağlıklı bir şey değil; bağımlılık gibi. Zarar vereceğini bildiğin halde içine yürüdüğün bir atmosfer.
İlginç olan şu: Bu kadar melankolik bir dünyanın aynı zamanda bu kadar erotik olması.
Çünkü sad girl pop’un olayı seks değil aslında; kırılganlığın arzulanabilir hale gelmesi. Eskiden pop yıldızları “ulaşılamaz” görünmeye çalışıyordu. Lana sonrası dönemde insanlar tam tersini seksi bulmaya başladı: dağınıklığı, boş bakışları, tükenmişliği, emotionally unavailable insanları.
Bir noktadan sonra bu sadece müzikte kalmadı. İnternetin tamamı bu estetiğe dönüştü.
Sigara dumanı gibi duran Instagram filtreleri. Gece araba camından çekilmiş story’ler. “I can fix him” kültürü. Toxic ilişkilere yazılmış şiir gibi tweet’ler. Depresyonun Pinterest moodboard’una dönüşmesi.
Üzüntü artık yalnızca bir duygu değil; bir kişilik estetiği. Ve belki de bu yüzden sad girl pop bu kadar tuttu. Çünkü modern insan mutlu görünmekten çok, anlamlı görünmek istiyor. Melankoli de bunun en hızlı yolu. Acı çekiyorsan derinsindir. Dağılmışsan gerçeksindir. Canın yanıyorsa ana karakter sensindir.
Lana Del Rey sonrası pop kültürünün en büyük başarısı buydu belki de: İnsanlara kendi kırgınlıklarını bile estetik bir aksesuarmış gibi taşımanın yolunu öğretmek…
