Öncelikle, “Arzu” sanatta sıkça karşılaştığımız bir motif. Ama asıl merak ettiğim, senin neyi arzuladığın. (Sahne, aşk, özgürlük, kabul görmek…)
Ve bu arzuyu sanat yoluyla gerçekten tatmin edebileceğini düşünüyor musun?
Benim için arzu, şöhret ya da onaylanma değil. Gerçek bir şey hissetme arzusudur. Yoğunluk, bağ kurma, aşkınlık. Sahne sadece bir araç. Aşk, özgürlük ve kabul bunun bir parçası ama geçiciler. Sanat arzuyu kalıcı olarak doyurmaz, onu sadece hayatta kalacak kadar besler. Müzik yapmak, bu açlığı susturmaya çalışmak yerine onunla bir diyalog içinde kalma biçimim.
“Arzu”nun karanlık tarafları da var; kıskançlık, çaresizlik, açlık…
Bu karanlık yönleri şarkılarına ne kadar davet ediyorsun? Onlarla yüzleşecek cesareti hiç buldun mu?
Kıskançlık, takıntı, çaresizlik… Bunlar yan etkiler değil, motorun bir parçası. Onları temizlemeye çalışmıyorum. Dikkatlice içeri davet ediyorum, tehlikeli misafirler gibi. Şarkılar, bu duygulara yargılamadan doğrudan bakabildiğim nadir alanlardan biri. Cesaret, karanlığı yok etmek değil onun konuşmasına izin verip kontrolü ele geçirmesine engel olmak.
Kostümlerinle baştan çıkarıcılık arasındaki ilişkiyi nasıl tanımlarsın?
Bir giysinin formu ile arzu arasındaki çizgiyi nasıl çekiyorsun ? Ya da bu çizgiyi özellikle mi bulanıklaştırıyorsun?
Baştan çıkarıcılık teşhirle ilgili değil ima ile ilgilidir. Bir siluet, bir doku, bir kısıtlama. Kostümler arzunun mimarisidir: bedeni çerçeveler ama açıklamaz. Net çizgilerle ilgilenmiyorum. Belirsizlik, açıklıktan çok daha güçlü. Çizgi bulanıklaştığında, izleyici kendi özlemini görüntünün içine yansıtır.
Sahnedeyken hiç kostümle ilgili bir aksilik yaşadın mı ve bu an seni nasıl sınadı? (beklenmedik bir kayma, açılma ya da kopma)
Evet kıyafetler yırtılır, kayar, kopar. Bu anlar hem korkutucu hem de ifşa edicidir. Ya utanç içinde çökersin ya da o anı gerçeğin bir parçası olarak sahiplenirsin. Plansız bir kırılganlık, kusursuzluktan daha baştan çıkarıcı olabilir.
Müziğinde tenselliği kodlamak için kullandığın en ilginç ses ya da doku neydi? Dinleyicinin hissettiği ama tam olarak adlandıramadığı o duyguyu nasıl yaratırsın?
Nefes, bant hışırtısı, teller üzerinde kayan parmaklar, nabız gibi dalgalanan hafif detone bir synth. Tensellik kusurda yaşar. Neredeyse fazla yakın hissettiren sesleri seviyorum, karanlık bir odada fısıldayan biri gibi.
Analog kayıt senin için sadece bir ses tercihi mi yoksa ruhsal bir denge mi?
İkisi de. Analog, varlık gerektirir. Hataları sonsuza kadar düzeltemezsin; karar vermek zorundasındır. Sesin gerçek havadan, gerçek ellerden, gerçek makinelerden geçtiğini bilmekte ayakları yere bastıran bir şey var.
Arzu ve çekim söz konusu olduğunda, sanatçı kimliğinle özel benliğin arasında çatışmalar yaşar mısın?
Evet. Bir persona olarak arzu, projeksiyonu ve fanteziyi büyütebilir. Özel arzu ise kırılgandır ve özen ister. İkisini karıştırmak tehlikeli olabilir.
İnsanlar seni sahnede gördükleri kadar tanıdıklarını düşünebilir. Hakkındaki en büyük yanlış anlama ne oldu?
İnsanlar beni sık sık mesafeli ya da ulaşılamaz sanıyor. Oysa ben son derece hassasım. Estetik soğuk görünebilir ama çok açıkta olan bir şeyi korur.
Bir şarkında “Aşk tehlikeli bir uyuşturucudur” demiştin. Senin için aşk yaratıcı bir güç mü, yoksa yıkıcı bir dürtü mü?
Aşk yaratıcı bir güç, çünkü tehlikeli. Seni dengesizleştirir, kalıpları kırar ve bir daha kapatamayacağın kapılar açar.
Bir çocuğa ya da genç birine “arzu” kelimesini öğretmen gerekseydi, nasıl anlatırdın?
Arzu, bir şeyin önemli olduğunu söyleyen histir. Körü körüne itaat edilecek bir şey değildir, utanılacak bir şey de değil. Bir sinyaldir onunla ne yapacağına sen karar verirsin.
Sence hangi yemek yalnızlığı en iyi temsil eder?
Kabından direkt yenilen soğuk artan yemek.
Gizlemesi en zor olan duygu hangisi?
Hayal kırıklığı.
Seni tamamen temsil ettiğini düşündüğün bir şarkı var mı?
Bu zamanla değişir. Eğer tek bir şarkı beni sonsuza dek tamamen tanımlasaydı, işim bitmiş olurdu.
Ve son olarak Türkiye’den herhangi bir müzisyen tanıyor musun?
Evet, Gaye Su Akyol.
